Mijn relatie met Butoh

In 1986 zag ik een Butoh-dansvoorstelling van de Japanse Butoh-dansgroep Ariadone o.l.v. Carlotta Ikeda. Wat ik daar zag had ik nog nooit gezien en toch kwam het mij voor als iets wat ik herkende. Het sprak mij zeer aan in mijn verbeelding en beleving en wist ik vanaf dat moment dat dit was wat ik verder met dans wilde doen.

Wat me aansprak is: te kunnen dansen vanuit de bezieling en vanuit oorspronkelijke beweging. De voortdurende zoektocht naar de innerlijke impuls om tot en in beweging te komen; niet door een technisch, van buiten af opgelegde vorm, maar experimenterend en improviserend vormgeven van lichaamstaal. Ik zie dit als een persoonlijk emotioneel en spiritueel proces waarin tevens de mogelijkheid ligt het zelf te overstijgen en de energiestroom te verbinden met het totaal van de omgeving. Hierbij gebruik makend van theater- en spel-elementen waardoor het geheel een creatief en ritueel gebeuren wordt.